Skip to main content

अमर होशील तू | मराठी कविता (Marathi Poem)



ज पर्यंत आपण बघितलंय एका सैनिकाच्या आईला ते फक्त आपल्या मुलाची वाट पाहतांना , त्याच्या विरहात अश्रू ढळतांना. पण ही झाली नाण्याची एक बाजू,. ज्या घट्ट हृदयाने ती माउली तिच्या लेकराला रणांगणावर पाठवते, ते सामान्य बुद्धीस समजणे म्हणजे अशक्यच. 
तरीही तिच्या मनातील या गुप्त भावना मांडण्याचा हा नाजूक आणि तेवढाच भावुक प्रयत्न. हि कविता म्हणजे लढाईला उभा असणारा एक वीरपुत्र आणि त्याला साद घालणारी त्याला धीर देणारी ही मायेची प्रेमाची पण कर्तव्याची जाणीव करून देणारी चिठ्ठीच  .... 

माफ कर हं बाळा,
आज अचानक तुझी आठवण झाली.
आणि या पत्राने माझं लक्ष वेधलं.
कदाचित फोन वर सुद्धा
बोलू शकले असते,
पण ते धाडस नाही करत मन.

बघ जरा, सांभाळ,
वेळ खूप बिकट आहे,
शत्रू ठाकलेत सीमेवर.
तुझे मित्र, बंधू लढताहेत जन्ममृत्यूशी.
त्या विचारानेच माझं हृदय धडधडतंय,
आणि मनात कालवाकालव होतेय.

पण हो तू नको विसरूस,
जन्मभूमी ही जननीपेक्षा श्रेष्ठ आहे.
तू फिरू नकोस मागे,
हटू नकोस कर्तव्यास,
काढून टाक विचार मनातून,
माझा किंवा तुझ्या प्रियेचाही.

आमचं काय आहे ?
दोन दिवस अश्रू ओघळतील,
त्या शत्रूला दूषणे जातील,
आणि रमून जाऊ पुन्हा आम्ही,
तुझ्या या इवल्याशा,
लहानग्या प्रतिरूपात.

फक्त लक्षात ठेव एकच गोष्ट,
तु सैनिक आहेस या मातीचा,
शिवाजीचा अन प्रतापाचा.
दे टक्कर त्या शत्रूला,
निधड्या छातीने,
आणि कर सहन सगळी प्रतिकूलता.


तुझं शरीर जरी असेल पडलेलं,
रक्ताच्या थारोळ्यात.
तर समजव स्वतःला,
माझ्या पोटात देखील
असाच होतास तू ,
रक्तामासांत अडकलेला.

तुटून पड तू पूर्ण शक्तीनिशी,
या राष्ट्राच्या दुश्मनांवर.
आणि होउ दे त्यांचा खात्मा.
चुकूनही करू नकोस अपेक्षा,
कुठल्याही पदकाची, स्मारकाची.
प्रसंगी देआहुती तुझ्या प्राणांची.

या भूमातेच्या गर्भातून
होईल तुझा नवीन जन्म।
ते गंधर्व देखील
गातील तुझे शौर्य गीत,
स्वर्गातील देव तुला करतील वंदन,
हा राष्ट्रध्वज कवटाळेल तुला,
आणि ...... आणि ......
अमर होशील तू .

   - मानस

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Marathi Poem (Where is the happiness) | मराठी कविता (सुख कुठेय ?)

सुख कुठेय ? सुख, आनंद, हर्ष शोधण्यात खर्चलं आयुष्य  अन मनातल्या आशेनेच पेललं जीवनाचं शिवधनुष्य  आज मी आलोय दूर कुठेतरी, अखंड चालत ह्या काळोखात. स्वतःलाच हरवून, हातचं राखून.  समोरचा अंधार, वाढतच जातोय पावलागणिक. पण त्या पलीकडे मिळेल मला सुख,  म्हणून मी तग धरतोय.  एक, दोन, तीन, असे अनेक दरवाजे ओलांडून, अनेक शिखरे पायांखाली तुडवून, सह्स्पर्धकांना केव्हाचाच हरवून, कदाचित एकटाच उरलोय.  ऐहिक जीवनात गुरफटून, नवीन स्वप्ने मनात बाळगून, नवे ध्येय नवा ध्यास घेऊन, हा रस्ता तुडवतोय. थकवणारी पायपीट त्यागून, सुटाबुटाचा थाट मिरवून, मनास माझ्या अगदी चिरडून, आनंदाचा स्रोत शोधतोय. येणाऱ्या प्रत्येक दरवाज्याचा रंग वेगळा, ढंग वेगळा, अन् उघडण्याचा प्रसंग वेगळा. हरएकाला ओलांडताना मी, माझा अहंकार, माज वाढतच जातोय.  आणि सुख कुठेय ? हा सवाल मात्र  चित्त भेदून तरीही उरतोय.  - मानस 

Rafu | रफू | Marathi Kavita

म नुष्याच्या आयुष्यात असे बऱ्याच वेळेस होते की तो त्याचा स्वाभिमान गाववून बसतो. त्याच्या मनात एक प्रकारचा न्युनगंड येतो, आणि मग तो त्याचा आत्मविश्वास देखील गमावतो. त्याच्या पदरी पडते ती फक्त अवहेलना. तो असह्य होतो आणि स्वतःच्या मनाला सावरून त्याला रफू करुन, सज्ज होतो पुन्हा तोच अपमान आणि पुन्हा तेच जगणे झेलण्यासाठी. यावरच एक भाष्य म्हणजे ही कविता ...... रफू  झाकलेले वस्त्रात मखमली  तेच जगणे खरकटे, त्याच जखमा पुन्हा पुन्हा  तेच भाग्य कळकटे. ओशाळ असले जीवन जरी  चेहऱ्यावरती हसु खोटे, वाट तुडवतो अनवाणी  तोच चिख्खल तेच काटे, गमावून बसला स्वाभिमान  अन विचार सारे उलटे, असूनी उभा घोळक्यात तो  चित्त तरी हे कसे एकटे. ढासळली स्वप्ने सारी  काय रडे अन काय हसे, रफू करुनि काळजाला प्रश्न तोच तो उभा असे. -  मानस 

गुंता | Marathi Kavita (Poems) | मराठी कविता

गुंता  नात्यांमधे तयार होणारे आणि आपल्याला न कळणारे बरेचसे मतभेद, दुरावे आपल्याच लोकांना आपल्यापासून कसे दूर करतात याचे उदाहरण म्हणजे ही कविता. नकळत माझ्या बऱ्याचवेळा मी ज्यात गुंतत जातो इच्छा नसतांना देखील गुंता कसलासा पडत जातो ... कधी असतो साधासा  सहजपणे सुटत जातो  निशान मात्र स्वतःचे  कुठेतरी उमटवत जातो ... प्रेमाचा, मैत्रीचा, नात्यांचा  मोठा मोठा होत जातो  अचानक मग जीवलग धागा  अजानपणे तुटत जातो ... - मानस