Manas Sonawane Writes...

ए कदा आजूबाजूच्या जगात उघड्या डोळ्याने पहा  आणि मग  तुम्हालाही जाणवेल  मला पडलेला  ए क    सवाल    बघा काही उत्तर मिळतंय का याच  करुणेला आज असा का  तरसतो हा बाळ आहे, आभाळाने मातीशी या  आज तोडली नाळ आहे.  समाज सारा दूषित वाटतो  विचार थोडे गचाळ आहे, सद्विचार नाही आवडत कोणा  भाषण नुसते रटाळ आहे.  तेही निघतात बेईमान  गळ्यात ज्यांच्या माळ आहे, चूक म्हणता सापडेल कशी  मुख्य कर्ता काळ आहे.   आवाजाला आवाज निघतो  आता ना कोणी मवाळ आहे, या सगळ्याला उत्तर काय  न सुटलेला सवाल आहे.  - मानस 

आ ज पर्यंत आपण बघितलंय एका सैनिकाच्या आईला ते फक्त आपल्या मुलाची वाट पाहतांना , त्याच्या विरहात अश्रू ढळतांना. पण ही झाली नाण्याची एक बाजू,. ज्या घट्ट हृदयाने ती माउली तिच्या लेकराला रणांगणावर पाठवते, ते सामान्य बुद्धीस समजणे म्हणजे अशक्यच.  तरीही तिच्या मनातील या गुप्त भावना मांडण्याचा हा नाजूक आणि तेवढाच भावुक प्रयत्न. हि कविता म्हणजे  लढाईला उभा असणारा एक वीरपुत्र आणि त्याला साद घालणारी त्याला धीर देणारी ही मायेची प्रेमाची पण कर्तव्याची जाणीव करून देणारी चिठ्ठीच  ....  माफ कर हं बाळा, आज अचानक तुझी आठवण झाली. आणि या पत्राने माझं लक्ष वेधलं. कदाचित फोन वर सुद्धा बोलू शकले असते, पण ते धाडस नाही करत मन. बघ जरा, सांभाळ, वेळ खूप बिकट आहे, शत्रू ठाकलेत सीमेवर. तुझे मित्र, बंधू लढताहेत जन्ममृत्यूशी. त्या विचारानेच माझं हृदय धडधडतंय, आणि मनात कालवाकालव होतेय. पण हो तू नको विसरूस, जन्मभूमी ही जननीपेक्षा श्रेष्ठ आहे. तू फिरू नकोस मागे, हटू नकोस कर्तव्यास, काढून टाक विचार मनातून, माझा किंवा तुझ्या प्रियेचाही. आमचं काय आहे ? दोन दिवस अश्...